معنای عشق در ایران و شاهنامه
25 آبان 1405

عشق در ایران سرای چگونه است؟

       در ایران سرای عشق نه فقط در میان زن و مرد است که به غیر از آن اما در بسیار جاهای دیگر نیز رد عشق را می ببینید؛ در معماری، در قوس هر محراب، چه مهراب معبد باشد با "ه دو چشم"؛ چه محراب مسجد باشد با "ح جیمی"، هر گنبد فیروزه ای، در رقص شعله های اتش مقانه کهن می باشد. عشق در ایران سرای تار و پود هر قالی ایرانی می تواند نقشی تازه بزند.

       باید از خود پرسید آنچه می بینید عشق است یا هنر؟ چون این دو آنقدر به هم آمیختن که مثل تار و پود قالی نمی توان از هم جدا کرد.

       در شاهنامه در کلام حکیم توس، آنجا هم عشق را شدید دارید؛ عشق شراره های شعله آتشی مقدس است که هم عاشق را با خود می برد هم معشوق را؛ و بعد عشق خودش به آذر آن قدس عشق ناپیدا می شود و تنها چیزی که باقی می ماند قصه هست که نه فقط عاشق و معشوق که سرزمین هایی ، شاهانی و پهلوانهایی و تاریخ را حتی متحول می کند ...

       پس عشق در شاهنامه یک مذهب است. هیچ مذهبی عظیم تر از مذهب عشق نیست چرا که کیمیای جان بشری است و نور راه او به سوی کمال است.

پس این دفتر و شاهنامه را این نوبت با عشق می گشاییم و سراغ عاشقانه ها می رویم ...

و خواهیم دید این کتاب نه فقط اسطوره و نه افسانه بلکه تاریخ حقیقت و قصه هایی است واقعی که مذهب عشق را به صورت با طنی و نهانی به ما نشان می دهد

       مذهب عشق، آنجایی که هم رندی است، هم شور است هم شوق؛ کیمیایی است که می تواند از زهر نفرت، عشق بسازد، نبردها را باز دارد ...و سرانجام بزمی بزرگ جایگزین همه جنگ ها می شود.

 

نخستین نامه ای که خواهیم گشود از مذهب عشق قصه است کهن، قصه زال و رودابه با 1200 بیت و بیشتر ...

 


این محتوی بخشی از اشتراک ویژه است که شامل اطلاعات بیشتری پیرامون عنوان مقاله می‌باشد