نوشتار اول :

روز آسمان !

       در تقویم ایرانِ باستان ، در هر یک سالِ خورشیدی ، روزی به عنوانِ « روزِ آسمان » ، از جمله مواقعِ نجومی بوده که برگزاری مناسک و جشن های باشکوه ، در پهنۀ سرتاسری « ایرانِ بزرگ » ، در شبِ سپیده دمانِ آن روز مرسوم بوده است .

       در سپیده دمِ روز آسمان ، اگر قطراتِ باران ، آسمان را به زمین وصل می کردند و خاکسترهای به جای مانده از جَشنِ شبِ قبل را می شستند ، به قولی می گفتند : « سالی نکو در پیشِ روست »

       در این مقاله ، به جَشن های مرتبط با « روزِ آسمان » در « ایرانِ باستان » می پردازیم و همراه با آن ، روندِ فرگشتِ انسان را نیز به صورت علمی بررسی می کنیم پس در بررسی « روز آسمان » ، به جستجوی « نخستین انسان » در زمین برخواهیم آمد و او را خواهیم جُست ...

یعنی « نخستین انسان » ، که پی او خواهیم گشت ...

شاید جایی درین سیارۀ آبی ، کنار بیشه زاری ، یا که شاید به نهتوی غاری ، او را بیابیم ...

پس با هم رهسپار می شویم ، تا که دریابیم : « وقتی مسافری نگاهش را به آسمان می دوزد ، راز را در زمین پیدا می کند .»